Er staat een premie op je kop.
2000 florijnen. Dat is wat die Oostenrijkers hier kwamen doen.
Kunt u ons helpen?
Hier staat dat je Emiel Embo vermoord hebt.
Jij weet niet wat er daar gebeurd is.
De Spanjol wil mijn kop, Jan.
10.000 sollen tegen zondagavond middernacht.
Je kunt het ook halen bij hen die het niet nodig hebben.
En ik weet waar.
Zo veel wachters, zo veel wapens. Het is dat het de moeite is, zeker?
Nee.
Jan?
Mijn bannelingen zijn mijn slaven, Benoit.
Hoe meer mensen je nodig hebt voor de grote weg...
hoe meer ik er verban. Ze hebben geen keuze.
Ze moeten werken voor minder dan niks.
Als ze het niet doen, dan wacht ze de galg.
We zijn hier met een voorstel voor IJzeren Simon, uw patron.
Een voorstel voor de IJzeren?
Wie ben jij? - Urkens Senior, meneer.
Beloof me één ding. Dat je nooit nog voor iemand door het stof kruipt.
Welkom in Vlaanderen en goeie jacht.
Stil, kom.
Wacht, wacht.
Dit is een ambitieus plan. Zo ambitieus als de duivel.
En dat staat of valt met onze samenwerking.
Samen staan we sterk.
Sterker dan je denkt.
We hebben niks te verliezen.
Maar het is niet zonder gevaar.
Ze heeft een kleine aanval. - Mevrouw, gaat het?
Stop de koets.
Mevrouw. - Stop.
Mevrouw, gaat het? - Stop. Hé, stop. Stop de koets.
Anne-Marie... - Het spijt me.
Dag, hè.
Stop.
Niet bewegen.
Niet bewegen. Blijven zitten.
Einde van de rit, schatjes.
Eruit komen. Kom. Kom op. Kom, jong.
Jij ook, kom. Jij ook, kom op.
Ik hielp u verdomme om te ontsnappen aan die beesten in het kasteel. En nu?
Ik zie mij verplicht u te arresteren.
Isabel vertoeft nog steeds in het weeshuis.
Ik ben er geweest.
Ik ken de situatie.
Je schoenen ook, vriend. Kom.
Ik denk dat je wel vers ondergoed nodig hebt, hè Meyvis?
Doe maar uit, alle twee.
Kom, we zijn weg. - Bijna klaar. Pak de paarden.
Geen tijd voor. - Uit. Nu.
Heel goed. Kijk, ik ga je wat voorsprong geven...
en dan stuur ik deze twee zotten op je af.
Ik vertrouw op u.
En uw zusje vertrouwt op u.
Aan de kant.
Je voorspelling is uitgekomen, hè, Wijsheid?
Ja.
Wat is dat voor rommel, jong?
Gooi dat maar weg. - Nee. We gaan dat houden.
De mascotte van de bende.
Wat is dat? - Dat heb ik nog nooit gezien.
Ja.
Het is Sinterklaas vandaag. Dit is 100 procent pure opium.
Onversneden, rechtstreeks uit China.
Honderd gram.
Maal tien stuks. - Een kilo zuivere opium.
Hoeveel krijgen wij daarvoor? - Een fortuin.
Deze kwaliteit kunnen alleen de rijksten zich veroorloven.
De burgemeester, de weledele heer Coffijn, looft 2000 florijnen uit...
aan al wie hem op het spoor kan brengen van de nietsontziende daders...
van de wrede en verschrikkelijke misdaden.
De roof op de postkoets zal en mag niet onbestraft blijven.
2000 florijnen, men zegge het voort, men zegge het voort.
Kijk hier. De man van het moment. - Burgemeester.
Een interessante zaak, hè?
De postkoets van de maand is overvallen. En dan nog in uw aanwezigheid.
We mogen van geluk spreken dat u er heelhuids vanaf bent gekomen...
en dat er geen doden zijn gevallen.
Pardon, er zijn drie wachters omgekomen.
Dat is waar. Dat is toch een beetje het risico van hun werk, hè?
Ik heb ook het bezoek mogen ontvangen van notaris Woeste...
en hertog De Bonnefoie. Die waren...
hoe zal ik dat zeggen...
nogal verontwaardigd. Dat spreekt vanzelf.
Hebt u enig idee wie erachter zou kunnen zitten?
Nog niet. Daarvoor is het nog te vroeg.
Maar ik kan u verzekeren dat ik ze te pakken krijg.
Al denk ik niet, met alle respect, dat de premie die u uitgeschreven heeft...
de juiste methode is om deze zaak op te lossen. Al te vaak...
Dat kan mij helemaal niets schelen.
Twee voorname burgers van de stad hebben urenlang...
beroofd van hun waardigheid, door de bossen gedoold.
We mogen van geluk spreken dat ze heelhuids thuis zijn gekomen.
Dat is werkelijk onacceptabel. We moeten een voorbeeld stellen. Het volk is bang.
Alle begrip daarvoor, maar ik denk dat het minstens even belangrijk is...
dat we de daders oppakken...
die voor deze onberaden daad van agressie verantwoordelijk zijn.
Het enige wat ik u vraag, burgemeester...
is een beetje meer tijd om deze zaak...
Dat is nu het enige wat ik echt niet heb, Baru. De tijd is nu.
Dat mag u niet weerhouden de boeven te pakken...
voor wij een premie uitbetalen. Dat zou het beste zijn, maar in ieder geval...
voor de week voorbij is...
zullen ze hangen...
Baru.
De Spanjol? - Die is er niet.
Waar is hij dan?
Luister, meisje...
De Spanjol heeft iets aan z'n hoofd. Hij is iets kwijt.
Je zult terug moeten komen.
Ik kom Tincke zijn schulden aflossen.
10.000 sollen.
Hij heeft gisteren een gelukje gehad.
Zeg tegen de Spanjol dat we geweest zijn.
Je mag die sollen hier ook altijd achterlaten.
We komen wel terug.
Zolang wij gehoorzaam zijn, beste parochianen...
zolang wij nederig onze plek kennen...
zolang wij immer...
weg deinzen in angst van Gods toorn...
wee, wee zij...
die menen dat ze de toorn van de almachtige God kunnen ontlopen.
Landlopers...
hoeren...
struikrovers...
wee uw gebeente.
Wee zij die uit de modder hunner bossen gekropen komen...
en onze postkoetsen overvallen.
Zij zullen hun verdiende straf niet ontlopen.
Eeuwig zullen ze boeten.
Zowel hier als in het hiernamaals.
Blijf op het rechte pad.
Ik waarschuw u.
Weg, duivels der ongelovigheid.
Weg uit onze zuivere parochie.
Ze moeten een half uur gereden hebben.
In welke richting?
Het noorden, zeggen ze. - En weet u de juiste locatie?
Een soort hoeve, zwaarbewapend.
En is dat het hoofdkwartier van die IJzeren Simon?
Dat weet ik niet.
Ze zeggen dat hij helemaal verwrongen is.
Dat zijn onderstel is kromgetrokken...
en dat er een snee dwars door zijn gezicht loopt.
Hij wil weten waar zijn materiaal is.
Tien bollen van keramiek.
Wij weten van niks.
Daarvoor moesten we toch niet naar hier komen, hè, mannen?
Binnen de twee minuten is hij dood. Tenzij de chirurgijn er iets aan doet.
We hebben uw spullen.
Je krijgt alles terug.
Jezus, waarom doet men nu zoiets?
Wat wilde hij weten, die IJzeren Simon? Wat?
Lag er misschien iets van hem in die postkoets?
Dat weet ik niet.
Toen ze terugkwamen in het kamp, was zijn pols dichtgenaaid.
Hij was compleet verdoofd.
Meyvis?
Je bent zo lang weg geweest?
Alles goed?
Hallo.
Het was niet de bedoeling dat het zo zou aflopen.
Dat is hier het beste wat ons kon overkomen, makker.
Echt, hoor. Hé, die IJzeren is gek op ons.
Mooi baasje. Een Scheldepoedel? - Nee, een vuile dashond.
Ook niet lelijk.
Schele.
Laat maar.
Er is geen reden om die mannen niet te vertrouwen.
Kom, we zijn weg.
Tot ziens.
Ik maakte mij zorgen. - Om mij?
In De Gele Piet zeiden ze dat je meegenomen was.
Ja. Ik ben al terug.
Je raadt nooit wie ik net ontmoet heb.
Ik had nooit gedacht dat u zo snel zo veel te weten zou komen.
Heeft u het koud? - Alleen mijn handen.
U heeft mij goed geholpen.
Maar er is van alles aan de hand in deze bossen en ik wil weten wat en waar.
En mijn zus Isabel? - Alles op zijn tijd.
Hier.
Dit is voor u.
Dank u, meneer Baru.
Wilt u ook wat?
Dat vind ik mooi, dat u manieren heeft.
Blijven zitten.
Blijf.
Wat is je naam? - Urkens.
De Bende van Urkens. Klinkt goed.
Ik arresteer u. Iedereen vastbinden.
Omdat wij hier op het gemak iets zitten te eten en te drinken, of wat?
Nee, omdat je de postkoets hebt overvallen.
Hoe? Wat? - Iedereen op de grond.
Kom op.
Hé. Onmiddellijk. - Le Houcke...
we mogen niet.
Iedereen op de grond. Kom. - Kom op.
Het is goed gegaan, hè?
Knap.
Je weet toch dat ze niet stoppen met zoeken...
tot de daders hangen aan een touw?
Dat is voor jou.
Als je iets nodig hebt voor later, voor de meisjes.
Dat kan ik niet aannemen, Jan. - Jawel.
Jij doet goed werk, Judoca. En Tincke, die ziet dat niet.
Hij denkt alleen maar aan zichzelf...
en hij vergeet de mensen rondom hem.
En die postkoets is niet alleen van hem, die is van ons allemaal.
Bedankt.
Echt, hè.
Stop dat weg.
We hebben dus Tincke...
Meyvis...
Vagenende...
De Schoen...
Het Appeltje...
Het Kriekje. - Grappige namen wel, hè?
En dan nog de grote man: Jan de Lichte.
Waarom denkt u dat hij de leider is?
Een zakkenroller gaat niet opeens een koets overvallen.
Die postkoets, dat was zijn idee. - Gaat u ze oppakken?
Op termijn.
Die bendes kennen het terrein als hun broekzak.
Als ze zich bewapenen met het gepikte geld...
dan wordt dat een waar bloedbad.
Uw informante weet wel veel.
Binnen.
Mijn excuses, heer Baru, voor het storen, maar ik heb groot nieuws.
Heer baljuw.
Deze beide heren hebben op gevaar van eigen leven...
de overvallers van de postkoets gepakt. - Is dat zo?
Ja, heer baljuw. Het gaat over de Bende van Urkens.
Ze maken al een tijdje de bossen onveilig en we hebben ze...
De Bende van Urkens? - Ja, inderdaad.
Ze zitten in het belfort veilig opgesloten, zodat ik u kon inlichten.
Goed.
Dan zullen we eens gaan kijken, hè? - Heer baljuw.
Pardon, hoe zit dat met onze premie?
Als het waar is dat de Bende van Urkens de daders waren, dan wordt u uitbetaald.
Ik zou toch nog willen benadrukken...
Wie van u is Urkens?
Ik, meneer.
Mijn naam is Baru. Ik ben de baljuw.
U en uw kameraden worden beschuldigd van een zware criminele daad.
Wat heeft u hierop te zeggen?
Wij weten van geen postkoets. Heer baljuw, u moet ons geloven. Echt waar.
Kijk naar ons. Wij zijn te zwak, wij zijn niet in staat tot zulk grof geweld.
Wacht, heer baljuw. U moet ons geloven. Wacht, blijf even hier.
Wij hebben die postkoets niet gezien. Echt waar. Heer baljuw.
Baljuw.
Burgemeester. - Baru.
Ik heb notaris Woeste meegebracht voor een formele herkenning.
Het getuigt van moed, beste notaris...
dat u hier en nu al de confrontatie wil aangaan...
met de eventuele daders van de nachtmerrie die u werd aangedaan.
Ja.
En hoe sneller het achter de rug is, hoe beter.
Maar voor het zover is, zou ik eerst even met de burgemeester willen spreken.
Onder vier ogen, als het kan. - Uiteraard.
Burgemeester, met alle respect, maar als vertegenwoordiger van het recht...
moet ik erop wijzen dat wij niet voorbarig handelen.
Ik heb alle redenen om te twijfelen aan deze verdachten.
Ze lijken mij veeleer aangebracht omwille van de premie...
dan dat ze daadwerkelijk die postkoets overvallen hebben.
Daarom heb ik notaris Woeste meegebracht. Alleen hij kan uitsluitsel vormen.
Ik was ook een bevoorrechte getuige. Ik zat ook op die postkoets.
En ik herken ze totaal niet.
Maar notaris Woeste en De Bonnefoie hebben allebei verteld...
dat u onmiddellijk ging rennen.
Dus misschien...
hebt u ze niet herkend omdat u ze gewoonweg...
niet gezien hebt.
Goorissen. Neem al uw tijd, Woeste. - Dank u.
We willen de echte daders pakken.
Uiteraard.
Nee. Genade, alsjeblieft. Heer, genade, alsjeblieft.
En?
Ik heb ze herkend.
En weet je het zeker? - Ze stonden een meter van mij.
Ze hebben mij vernederd, ze hebben mij uitgekleed, dus ja, ik ben zeker.
Als u me nu wilt excuseren.
Zo, een formele herkenning. Morgen gaan we over tot de volledige bekentenis.
Als ik even mag, burgemeester. Er is een grote foutmarge. De lichtomstandigheden...
Geachte baljuw, ik zou niet al te rouwig zijn als een misdaad snel wordt opgelost.
Met uw ambitie... - Maar het zijn zwervers.
Laten de echte daders zich door premiejagers in de luren leggen?
Denkt u dat echt?
Heer...
vergeef mij al mijn zonden...
die de mooie Héloïse schonden.
Ik ben verzwakt, Heer.
Genees mij.
Red mijn leven. U ziet mijn beenderen beven.
Zo slaat Uw hand mij neer.
Kom je mij hier nu beroven, Jan de Lichte?
Ik ben hier om mij te verontschuldigen.
Het was niet de bedoeling om je bang te maken.
Niet de bedoeling dat ik tegen de loop van je wapen aanliep?
Is het daarom dat je bent teruggekomen? Om de oorlog hier uit te vechten?
Misschien moet ik je dankbaar zijn.
Door het incident heb ik mijn aanstaande man ineens beter leren kennen.
Doe het niet, trouwen met die bourgeois.
Ga jij me dan redden, Jan?
Als jij gered wilt worden, dan...
kan ik daarvoor zorgen.
Heb ik eigenlijk al gezegd dat jij mijn favoriet bent hier?
Nog niet echt, nee. - Nee?
Dan weet je het nu.
Vanaf het moment dat je op die postkoets stapte, wist ik:
die rosse moet ik in het oog houden.
Dat is geen gewone, denk ik.
Ik heb dat wel graag, een vrouw met kloten aan haar lijf...
en verstand in haar kop. Dat kunnen er niet veel zeggen hier.
Wil je naar achteren?
Denk je dat ik een hoerenloper ben?
Zie ik eruit als iemand die zijn eigen hoeren neukt, of wat?
Ik denk het niet, hè.
Kijk, Anne-Marie, je zou dat misschien op het eerste gezicht niet zeggen...
maar eigenlijk ben ik een romanticus.
Een hoofse prins, zoals ze zeggen.
Een dichter in gedachten. Het gebeurt allemaal hier bij mij.
En hier.
Bij jou ook.
Ik zie dat. Hier.
Gewoon trekken en even binnenhouden.
Ja.
Afstappen.
Tincke, het is waarlijk een mooie dag vandaag.
We zien de toekomst voor onze ogen vorm krijgen.
Dat noemen ze vooruitgang, hè. Kom.
Dit is onze patron de chantier, de heer Van Gelderhode.
Tincke en Jan, een deel van mijn personeel.
Een dozijn ploegen van een dozijn, 15 meter uiteen.
Eerst houwelen, dan schoppen, dan rollen. Het tempo ligt veel te laag.
Zonder die zwepen ga je volgens mij meer gedaan krijgen, patron.
Ga je echt iedereen die voor je werkt aan mij voorstellen, Schele?
Ik moet die twee niet meer zien.
Wegens het overvallen van de postkoets...
en het stelen van de maandelijkse bede ter waarde van 100.000 florijnen...
het ontvreemden van stadseigendom en substantiële schade aan de postkoets.
Dit alles beken ik...
leider der Bende van Urkens, Urkens Senior.
Ik beken...
alles. - Moge gerechtigheid geschieden.
En ik zie in mijn ooghoek een derde struikrover naderen.
Ik mik met mijn pistool op zijn gebrekkige tronie. Het gespuis deinsde achteruit.
'Nee, meneer, alstublieft.' Smeken. 'Niet doen, niet schieten.'
Ik heb me onmiddellijk over Héloïse ontfermd...
en hem met een welgemikte trap met mijn jachtlaars terug de bossen in gejaagd.
O, maar jongen... Je had dood kunnen zijn.
Mama, het waren maar bannelingen.
Het zijn maar bannelingen. Die verdorven soort krijgt niets voor mekaar, hoor.
Kom op, hoe dom moet je nu zijn om...
om een jacht, om een jachtpartij te verstoren. Kom, zeg.
Ja, u had die struikrovers moeten uitleveren aan de stadswacht.
Ja, maar we kunnen ze toch ook niet allemaal ophangen?
Toch? Sommigen van hen kunnen we nog goed gebruiken, schat.
Héloïse?
Alles goed met u, mijn liefste?
Heb ik iets verkeerds gezegd? - Dat weet u goed genoeg.
U stelt die jachtpartij wel heel idyllisch voor.
Dat u tegen hen liegt over de gestolen wapens...
of de overval zelfs verzwijgt, tot daaraan toe.
U hebt er tegen mij ook met geen woord meer over gerept.
Geen excuses, niets. - Ik weet niet waar u het over heeft.
U heeft mij daar achtergelaten.
En wie zal u geloven?
Er doen veel verhalen over u de ronde.
Dat u de aard van uw moeder heeft, bijvoorbeeld.
Een schandaal dat men hier nog niet vergeten is.
Als ik u was, dan zou ik oppassen en aan niemand iets doorvertellen.
U mag blij zijn dat ik nog altijd met u wil trouwen.
Of beter nog, dat mijn vader dat wil.
Verwacht niet dat ik met iets als u ga trouwen.
Lafaard.
En als u de verloving wilt verbreken...
dan wordt u meteen uit de hogere kringen gestoten...
en zal uw naam voor altijd bezoedeld zijn, net zoals die van uw moeder.
Ja.
U zult nooit meer kunnen trouwen.
U wordt een oude vrijster, Héloïse.
Of u trouwt met mij.
Aan u de keuze.
Meneer Urkens, ik heb uw bekentenis gelezen.
En ik vroeg mij af of u daar nog iets aan toe te voegen hebt.
U moet weten dat, gezien de ernst van de misdaad...
de straf vervroegd uitgevoerd wordt.
U zal morgen al worden terechtgesteld.
Misschien dat u iets weet wat een ander licht kan werpen op deze zaak?
U weet dat ik het niet gedaan heb. En toch ben ik schuldig.
U bent naar hier gekomen om uw geweten te sussen.
Ik heb bekend. Ik heb er niks meer aan toe te voegen.
Ik weet dat het Jan de Lichte was.
Hij zou hier moeten zijn in uw plaats.
Vertel me wat u weet over hem en ik verleen u gratie.
Ik ben uw dader.
'Mijn dierbare broer, zoals je ondertussen hebt gemerkt...
ben ik niet in staat geweest onze afspraak na te komen.
Een geval van overmacht, daar de postkoets waarmee ik afreisde...
op brutale wijze overvallen werd.'
De Bende van Urkens werd schuldig bevonden...
aan de overmeestering in een postkoets.
'Het is met spijt in het hart...' - zonder compassie...
en gewapend.
Zij verdienen ieder de dood der ophanging.
Hun leider, Urkens Senior, zal als eerste berecht worden...
op de meest wrede manier: de trage ophanging.
Weet u zeker dat u niet liever buiten de ophanging wilt zien?
Nieuwe paragraaf.
'Beste broer, op het moment van dit schrijven...
worden buiten zeven onschuldige zwervers...
opgeknoopt.
Het is een schijnspektakel. Zoals ik er in deze stad al vele zag.
Men zegt weleens dat het volk een schuldige nodig heeft...
om zijn wraakzuchtige lusten op te botvieren.
Voor hun leiders is het een bewijs van hun macht.
Zij geven...
en zij nemen.'
Nieuws over de bagage in de postkoets?
Verdwenen, vrees ik. En geen enkele van die smeerlappen laat iets los.
Zelfs niet onder de vreselijkste martelingen.
Daar moet ik ze wel voor bewonderen, moet ik zeggen.
Had je iets meegegeven met die postkoets? - Een kleinigheid.
Ik had aan de baljuw gevraagd om het af te geven in Gent.
Aan Baru?
'Zowaar ik...
Jean-Philippe Baru, baljuw ben van deze stad...
zal ik het tot mijn missie maken om rechtvaardigheid te brengen...
in deze woestenij.
Dat de onschuldigen geholpen mogen worden om op het rechte pad te blijven.
En zij die wel schuld dragen...
dat ze de wrede hamer der rechtvaardigheid...
op zich neer mogen zien dalen.
Ik zal...
meedogenloos zijn.'
Het is het kwade dat haar lijf is binnengesijpeld.
Het rot van die hoer van een vrouw van u woekert in haar als waanzin.
Gonorroe, droplul...
syfilis, kutschimmel. Smerig.
Ze wil de moordenaar van haar broer niet meer zien.
Héloïse is een kind van de stad, Jan.
Je zit net in die stoel en je bent al een grotere klootzak dan De Schele.
U heeft nog veel te leren.
Als ook maar de kleinste schade dreigt voor uw zuivere reputatie...
dan verketter ik haar.
Nee. Nee. Nee.
Ondertiteld door: Anja Stoop